«Συμπληρώνεται σήμερα ένας ακριβώς μήνας από την ημέρα που η διοίκηση της 3ης ΥΠΕ έδωσε εντολή αναγκαστικής μετακίνησης σε συνάδελφο καρδιολόγο του νοσοκομείου Έδεσσας προς την καρδιολογική του Νοσοκομείου Καστοριάς, λόγω της κατάρρευσης της λειτουργίας του εκεί τμήματος από την μόνιμη υποστελέχωση. Παράλληλα είχαμε πιέσεις για μετακίνηση χειρουργού, παθολόγου και τελευταία, πιέσεις μετακίνησης γιατρού και της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού του Νοσοκομείου Έδεσσας.
Δεν πέσαμε βέβαια από τα σύννεφα, το έχουνε «σερί κορδόνι» εδώ και μια τουλάχιστον δεκαετία. Το τελευταίο μόνο διάστημα είχαν προηγηθεί εντολές αναγκαστικής μετακίνησης σε γιατρούς της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού, της Παιδιατρικής και της Παθολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Έδεσσας.
Είναι απαράδεκτο να κρατούν τα τμήματα των νοσοκομείων σε οριακή λειτουργία, υποστελεχωμένα, με κενές οργανικές θέσεις, με οργανισμούς αναντίστοιχους με τις σύγχρονες ανάγκες υγειονομικής περίθαλψης. Έχουν την απόλυτη ευθύνη για την αποδιοργάνωση που προκαλείται, μετά από μία παραίτηση, μια συνταξιοδότηση, ή όταν κάποιος ιατρός ασθενήσει.
Από το 2016, εκατοντάδες γιατροί της 3ης Υγειονομικής Περιφέρειας μετακινήθηκαν αναγκαστικά, αρκετοί που αντιστάθηκαν, οδηγήθηκαν σε πειθαρχικά συμβούλια ή σύρθηκαν στα δικαστήρια σε μια επίδειξη πυγμής από την 3η ΥΠΕ για να τρομοκρατήσουν, για να επιβάλουν την υποταγή.
Οι γιατροί, κάτω από την απειλή ποινικών και διοικητικών κυρώσεων, υποχρεώνονται να πραγματοποιούν υπεράριθμες εφημερίες σε άλλα νοσοκομεία, Οι αναγκαστικές μετακινήσεις είναι συνήθως αιφνιδιαστικές, οδηγούν σε επαγγελματική εξουθένωση, αποδιοργανώνουν πλήρως την προσωπική ζωή, ανατρέπουν τον οικογενειακό προγραμματισμό.
Οι τελευταίες εντολές μετακίνησης, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η αντίδραση του σωματείου ήταν άμεση. Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μας, να δούμε εν συντομία το χρονικό των κινητοποιήσεων.
Η συνάδελφος, δεν αντιμετώπισε ιδιωτικά την εντολή μετακίνησης. Το τμήμα της συσπειρώθηκε γύρω της και απευθύνθηκε αμέσως στην Ένωση. Σχεδιάσαμε αμέσως τις παρεμβάσεις και τα επόμενα μας βήματα, με βασικότερους σταθμούς τα παρακάτω.
Αλλεπάλληλες παρεμβάσεις της ΕΝΙΠ στη διοίκηση του Νοσοκομείου Έδεσσας παρουσία των συναδέλφων, με αίτημα να ανακληθεί άμεσα η εντολή, να σταματήσει το καθεστώς των αναγκαστικών μετακινήσεων και να εγγυηθούν την εύρυθμη λειτουργία των τμημάτων. Καταγγελία της ΕΝΙΠ στην Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας. Κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις με τις ανακοινώσεις της ΕΝΙΠ για το θέμα. Παρεμβάσεις και συνεντεύξεις της Ένωσης στα ΜΜΕ. Συγκαλέσαμε άμεσα μαζικότατη έκτακτη Γενική Συνέλευση. Αποφασίστηκε και υλοποιήθηκε με επιτυχία με τη δική σας συμμετοχή, η διοργάνωση πλατιάς σύσκεψης σωματείων και φορέων και εκδόθηκε κοινό ψήφισμα, διοργανώθηκε συγκέντρωση στην πύλη του Νοσοκομείου Έδεσσας και συλλαλητήριο στο κέντρο της πόλης.
Σε όλη αυτή την πορεία, τις τριάντα αυτές μέρες μέχρι σήμερα, οι γιατροί του νοσοκομείου Έδεσσας, δεν δεχτήκαν μοιρολατρικά τα «εντέλλεσθε», βρεθήκαμε στο προσκήνιο, αποκτήσαμε την πρωτοβουλία στη μάχη ενάντια στην υποστελέχωση και τις αναγκαστικές μετακινήσεις, Με ενότητα, αποφασιστικότητα, και αυτοπεποίθηση, γιατί ήταν και είναι δίπλα μας τα σωματεία που συσπειρωθήκαν, οι σύλλογοι και οι φορείς της περιοχής, είναι στο πλευρό μας σύσσωμος ο λαός της περιοχής, όλοι εσείς.
Ο συντονισμένος αυτός αγώνας, έφερε σε απόλυτο αδιέξοδο την πρακτική των διοικήσεων και του υπ. Υγείας, τους υποχρέωσε σε αναδίπλωση. Ο αγώνας αυτός εμποδίζει τις αναγκαστικές μετακινήσεις των καρδιολόγων και τις άλλες μετακινήσεις που σχεδιάζονται και αχρήστευσε τους μηχανισμούς που κινητοποίησαν.
Και κάτι πολύ, μα πολύ σημαντικό. Στη μάχη αυτή έγινε κοινή συνείδηση όλων των συναδέλφων, ότι ενωμένοι, με αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα μπορούμε να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά την εργασιακή και επιστημονική μας αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα τα δικά μας και των ασθενών μας. Μπορούμε να βάλουμε φρένο σε αυτό και σε κάθε άλλο μέτρο και συνολικά, σε αυτήν την βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζεται διαχρονικά στην Υγεία και γενικότερα.
Είναι πολύτιμη παρακαταθήκη, η συνειδητοποίηση της δύναμης του οργανωμένου συλλογικού αγώνα μέσα από το σωματείο, που φέρνει χειροπιαστά αποτελέσματα όταν έχει συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο που ξεσκεπάζει τους στόχους και την ουσία αυτής της πολιτικής. Της δύναμης του διεκδικητικού αγώνα που κρατά των πήχη των απαιτήσεων στο ύψος των σύγχρονων αναγκών μας και δεν προσαρμόζεται στα λεγόμενα «δημοσιονομικά δεδομένα» των κρατικών προϋπολογισμών που είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και σε βάρος των δικαιωμάτων μας, σε βάρος των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Γνωρίζουμε πως δεν μπορούν να σταματήσουν να μεταχειρίζονται το «εργαλείο» των αναγκαστικών μετακινήσεων, γιατί αποφεύγουν τις μαζικές προσλήψεις «όπως ο διάβολος το λιβάνι». Η σκόπιμη διαρκής υποστελέχωση είναι επιλογή στρατηγικής σημασίας στα πλαίσια της εφαρμοζόμενης διαχρονικά πολιτικής υποχρηματοδότησης του δημόσιου συστήματος υγείας.
Έτσι, η συγκάλυψη της υποστελέχωσης περνάει αναγκαστικά μέσα από την υπερεφημέρευση και την εντατικοποίηση των γιατρών και όταν ξεπερνιούνται τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, βάζουν μπρος την βιομηχανία των αναγκαστικών μετακινήσεων.
Στο διάστημα αυτό των τελευταίων κινητοποιήσεων, αποκαλύφθηκε ότι δεν πρόκειται για ένα «τοπικό» ζήτημα, οι αναγκαστικές μετακινήσεις αφορούν όλα τα νοσοκομεία και κέντρα υγείας της χώρας. Αποκαλύφθηκε επίσης, ότι αναγκαστικές μετακινήσεις δεν είναι «προνόμιο» μόνο των γιατρών του ΕΣΥ στην Ελλάδα. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η Γαλλία και η Ιταλία, η διοίκηση έχει το δικαίωμα να μετακινεί τους γιατρούς του δημόσιου συστήματος, στα πλαίσια της κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Εξηγήσαμε στο διάστημα αυτό πως είναι μύθος, ότι δήθεν ενισχύεται το νοσοκομείο που υποδέχεται τον αναγκαστικά μετακινημένο γιατρό, που υποχρεώνεται να εργαστεί σε άγνωστο εργασιακό περιβάλλον, με άγνωστους συνεργάτες, άγνωστα εξειδικευμένα ιατρικά μηχανήματα, με ότι αυτό σημαίνει για την ασφάλεια ασθενών και του γιατρού.
Ο αγώνας μας αυτός αποκάλυψε επίσης, πως η δυνατότητα αναγκαστικής μετακίνησης ιατρικού και άλλου προσωπικού σχεδιάστηκε και θεσπίστηκε με αλλεπάλληλους νόμους και όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από το 2005 μέχρι σήμερα «έβαλαν το λιθαράκι τους».
Οι αποφάσεις, επομένως, αναγκαστικής μετακίνησης των καρδιολόγων δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται σαν «ατυχείς» αποφάσεις που «πρέπει να επανεξεταστούν» με βάση κάποια αντικειμενικά κριτήρια. Οι νοσοκομειακοί γιατροί δεν ζητάμε επανεξέταση των αποφάσεων αναγκαστικής μετακίνησης. Απαιτούμε να σταματήσει εδώ και τώρα το αίσχος των αναγκαστικών μετακινήσεων.
Ο αγώνας μας αυτός αποκάλυψε και την υποκρισία ορισμένων τοπικών παραγόντων, κυβερνητικών αλλά και της «κοστολογημένης» αντιπολίτευσης, που «ανησυχούν» για την καρδιολογική, αλλά δυστυχώς είναι συνένοχοι στη θεσμοθέτηση και εφαρμογή των αναγκαστικών μετακινήσεων και συνολικά της πολιτικής υποστελέχωσης, υποχρηματοδότησης και εμπορευματοποίησης στο χώρο της υγείας που εφαρμόστηκε διαχρονικά. Όμως οι γιατροί του δημόσιου συστήματος υγείας και οι άλλοι υγειονομικοί, έχουμε μνήμη. «Πάει γάντι» αυτό που λέει τόσο γλαφυρά, ο λαός, «να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι».
Η Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Πέλλας απαιτεί την επαναλειτουργία της ΜΕΘ του Νοσοκομείου Έδεσσας, που εδώ και πάνω από πέντε χρόνια παραμένει κλειστή, με νέες προσλήψεις μόνιμων εντατικολόγων και εξειδικευμένου νοσηλευτικού προσωπικού, στο αμέσως επόμενο διάστημα. Διεκδικούμε την ενίσχυση της ΜΕΘ του νοσοκομείου Γιαννιτσών με προσλήψεις τουλάχιστον δύο ακόμη εντατικολόγων και όλου του αναγκαίου εξειδικευμένου νοσηλευτικού προσωπικού.
Η Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Πέλλας, υποστηρίζει σθεναρά, ότι δεν μπορεί να λογίζεται ως κόστος η πρόσληψη όλου του αναγκαίου προσωπικού στα νοσοκομεία και κέντρα υγείας της χώρας. Η Υγεία, η Παιδεία, δεν μπορούν να λογίζονται ως «κόστος». Είναι λαϊκό δικαίωμα.
Βάζουμε επίμονα το κεντρικό ζήτημα από το οποίο προκύπτουν όλα, μα όλα τα προβλήματα στα δημόσια νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας. Το ότι η Υγεία είναι εμπόρευμα που πουλιέται και αγοράζεται, που φέρνει τεράστια επιχειρηματικά κέρδη, εμπόρευμα που όποιος έχει χρήματα να μπορεί να το αγοράζει εγκαίρως για να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα υγείας, κι όποιος δεν έχει, να παλεύει να κλείσει ένα ραντεβού για μια εξέταση, για ένα χειρουργείο, να βρίσκεται στο έλεος της μοίρας και των εράνων.
Να το πούμε απλά. Το πανηγύρι των δισεκατομμυρίων στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα υγείας προϋποθέτει μισοδιαλυμένα περιφερειακά νοσοκομεία που να μην μπορούν να κάνουν μία αμυγδαλεκτομή. Για να γίνονται ουρές στα ταμεία των μεγάλων επιχειρήσεων υγείας θα πρέπει να μην υπάρχει ανεπτυγμένη ΩΡΛ κλινική στα νοσοκομεία Έδεσσας και Γιαννιτσών.
Για σκεφτείτε. Ποιος θα πήγαινε στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας, να καταθέσει το υστέρημα του, αν το δημόσιο σύστημα υγείας ήταν απολύτως δωρεάν, πλήρως στελεχωμένο με όλες τις ειδικότητες, όλα τα αναγκαία μηχανήματα, αν λειτουργούσαν όλες οι κλειστές χειρουργικές αίθουσες και δεν υπήρχαν λίστες αναμονής για τους ασθενείς μας;
Να γιατί ο τζίρος του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα υγείας ξεπερνά τα 2 δισ. ευρώ ετησίως, με αυξητικούς ρυθμούς (6% ετησίως) Να γιατί οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας φτάνουν περίπου στο 40% της συνολικής δαπάνης υγείας στη χώρα, ποσοστό πολύ πάνω και από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (14-15%) .
Από τη μία, μας λένε πως δεν υπάρχουν χρήματα για προσλήψεις και μισθούς γιατί είναι «εκτός δημοσιονομικών πλαισίων» και από την άλλη, προχωρούν σε νέες «αγορές του αιώνα» από ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ κ.λπ., με το εξοπλιστικό πρόγραμμα «Ατζέντα 2030» με κόστος πάνω από 25 δισ. ευρώ για τα επόμενα χρόνια, 7 δις ετησίως για τις πολεμικές ανάγκες του ΝΑΤΟ και όχι για την άμυνα της χώρας. Αυτός είναι ο λογαριασμός και τον πληρώνουμε εμείς με την υποστελέχωση και τις αναγκαστικές μετακινήσεις, την εντατικοποίηση, τους χαμηλούς μισθούς και την ακρίβεια
Λένε ορισμένοι, ότι «τα σωματεία δεν πρέπει να θέτουν θέματα εξωτερικής πολιτικής», ότι «πρέπει να ασχολούνται μόνο με τους μισθούς και τα προβλήματα του κάθε χώρου».
Πώς γίνεται να διεκδικούμε μισθούς και μαζικές προσλήψεις, χωρίς να καταγγέλλουμε τις πολεμικές δαπάνες που φορτώνονται στις πλάτες μας και κόβουν και στερούν κονδύλια για προσλήψεις, μισθούς και κοινωνικές δαπάνες; Πώς γίνεται να παλεύουμε για επαναφορά 13ου-14ου μισθού, αύξηση του αφορολόγητου, κατάργηση του ΦΠΑ στα βασικά είδη λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης σε καύσιμα και πετρέλαιο θέρμανσης και να μην απαιτούμε να πάψουν οι φοροελαφρύνσεις, οι αναβολές φόρων, οι φοροαπαλλαγές, οι επιδοτήσεις και κάθε άλλου είδους υπηρεσίες των κυβερνήσεων προς τους επιχειρηματικούς ομίλους, που έχουν πάντα ..προτεραιότητα, έναντι των δικών μας αναγκών;
Η φλόγα που έχει ανάψει σε όλη την Ευρώπη, με εκατομμύρια εργαζόμενους, μαθητές και φοιτητές να διεκδικούν στους δρόμους, δείχνει ότι οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρα μέσα σε διαφορετικές συνθήκες, αντιμετωπίζουμε τα ίδια βασικά αδιέξοδα. Και εκεί ακρίβεια, υποβαθμισμένη δημόσια υγεία και δημόσια παιδεία, απλησίαστα ενοίκια, περικοπή κοινωνικών δαπανών και στροφή στην πολεμική οικονομία, καταστολή και αυταρχισμός.
Οι ελπιδοφόρες κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος δείχνουν τον δρόμο. Αυτός είναι ο δρόμος που θα μας βγάλει «στο ξέφωτο» της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών μας. Κανείς μόνος! Συσπειρωνόμαστε στο σωματείο! Απαντάμε οργανωμένα. Δεν εφησυχάζουμε, συνεχίζουμε πιο δυναμικά με επόμενο μεγάλο αγωνιστικό σταθμό την Απεργία στις 25 Νοέμβρη!»
ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ ΙΑΤΡΩΝ ΠΕΛΛΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου