Η Πιερία θρηνεί. Στη Βροντού καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος κτηνοτρόφου, ενός ανθρώπου που δεν άντεξε το βάρος της απώλειας του βιος του. Το σφάξιμο χιλιάδων ζώων μέσα σε μία ημέρα, η εικόνα της καταστροφής και η αίσθηση της πλήρους αδυναμίας οδήγησαν έναν συνδημότη μας στην απόγνωση και τελικά στην αυτοκτονία.
Για έναν κτηνοτρόφο τα ζώα του δεν είναι απλοί αριθμοί. Είναι χρόνια κόπου, καθημερινής φροντίδας, είναι «παιδιά» του. Η βίαιη απώλειά τους, χωρίς ουσιαστική και άμεση στήριξη, δημιουργεί ένα ψυχολογικό και οικονομικό αδιέξοδο. Πώς να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του; Πώς να αντέξει τον πόνο, όταν το κράτος περιορίζεται σε ΘΑ και σε υποσχέσεις, χωρίς ουσιαστική ανακούφιση;
Μέσα σε αυτό το ήδη ασφυκτικό πλαίσιο, εντείνεται η ανησυχία για το μέλλον της ελληνικής κτηνοτροφίας. Η πιθανή ψήφιση της συμφωνίας με τις χώρες της MERCOSUR γεννά φόβους για ακόμη μεγαλύτερη πίεση στους παραγωγούς, σε μια στιγμή που πολλοί βρίσκονται ήδη στο όριο της αντοχής τους.
Ο θάνατος αυτού του ανθρώπου δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Είναι κραυγή αγωνίας. Είναι προειδοποίηση. Μακάρι να φωτίσει τους κυβερνώντες ώστε να πράξουν επιτέλους με γνώμονα την ουσιαστική στήριξη και ανακούφιση των κτηνοτρόφων, πριν χαθούν κι άλλες ζωές.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Και ας βρει την ηρεμία που δεν του επέτρεψαν να βρει εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου